Wanneer je even niet goed oplet, worden er overal om je heen lukraak bomen en struiken gekapt. Je hebt in de slaperige, moedeloze eerste weken van het nieuwe jaar natuurlijk niet geneuzeld in de gemeentelijke pagina’s, waar altijd vol goede moed en onverschrokken het kappen van irriterende bomen wordt aangekondigd. Voor je het in de gaten hebt liggen ze horizontaal en zie je overal in het landschap die damstenen. En dat is heel hard in deze  lange, trieste maand, waarin de meeste goede voornemens al weer doorgeschoven zijn naar volgend jaar.                                                                                                                                    Kunnen we dan nog iets verzinnen om ons uit het dal te doen klimmen? Jazeker, kunst, voor zover dat nog niet wegbezuinigd is.

De natuur en duurzaamheidsambities in het nieuwe regeerakkoord zien er naar onze mening toekomstvriendelijk uit. Dat is ook wel bitter hard nodig want we kunnen er nou eenmaal niet onderuit dat we een leefbare wereld voor onze kinderen en kleinkinderen moeten nalaten.

Naar aanleiding van het artikel “NAT tegen uitbreiding transportbedrijf” in Tubantia van afgelopen maandag werd m’n nieuwsgierigheid gewekt en ben ik op m’n stalen ros gestapt om eens langs de randen van de stad te fietsen. 

Via de Gravenallee en de Bolkshoeksweg reed ik het bewuste gebied in. De Grote Bavenkelsweg ligt eigenlijk merkwaardig tussen de vuilstortplaats en Urenco, nu niet direct de ideale buren voor een mooi stukje natuur. Want mooi is het daar. Je fietst tussen schitterende natuur en hoe verder je westwaarts rijdt, hoe fraaier het allemaal wordt. Op een gegeven moment passeer je de nieuwe beek. In één woord schitterend. Zowel links als rechts zie je vertederende natuur. Geweldig en je beseft niet eens dat je eigenlijk op een steenworp afstand van de stad fietst. De Doorbraak, en dat zou het in meerdere opzichten moeten zijn, vooral een opzet tot meer natuur.